Terwijl Japan en de Verenigde Staten al een jaar het nieuwste deel uit de Tales of-franchise kunnen spelen, komt deze pas nu in Europa uit. Daarmee is Tales of Vesperia de eerste game uit de serie die op de Xbox 360 verschijnt. De reeks mag dan niet zo bekend zijn als Final Fantasy, onder de liefhebbers van Japanse RPG’s zijn de Tales-games mateloos populair.

De eerste, oppervlakkige indrukken van het spel doen meteen denken aan andere telgen in de serie, maar allemaal in een net wat mooier jasje gestoken. Zo is het cel-shaded stijltje behouden gebleven en geeft het een bepaalde sfeer dat vooral door anime-liefhebbers zal worden gewaardeerd. De game is wel gedetailleerder en zeer prettig om aan te zien, maar veel bijzonders is het niet: grappige stripachtige emotiewolkjes of gezichtsuitdrukkingen, het is in voorgaande delen allemaal al gebruikt. De cutscenes zijn meestal in-game en worden soms afgewisseld met volledig geanimeerde of CGI-filmpjes, afhankelijk van de gebeurtenis.
Ook de muziek is bekend – Motoi Sakuraba componeert weer en hoewel zijn melodieën goed in elkaar zitten en perfect bij het spel passen, is er weinig nieuws onder de zon. De soundtrack doet direct denken aan Tales of Symphonia en op een paar uitzonderingen na is de muziek van beide games zeer moeilijk te onderscheiden. Echter, de stemacteurs zijn van opvallend hoge kwaliteit. Waar bij veel games slechte, haast monotone stemmen zijn te horen, gebruikt Tales of Vesperia échte stemmen: stemmen met emotie en een boodschap die niet wordt opgelezen.


 

De gameplay lijkt eveneens hetzelfde als Symphonia te zijn. De vijanden lopen rond op de World Map maar worden bevochten in een apart scherm, waar je normale aanvallen en magische aanvallen kunt uitvoeren met een druk op de knop. Het gaat echter verder dan dat: naarmate de game vordert komen er nieuwe gevechtselementen bij, zoals de Over Limit, Surprise Encounters en Fatal Strike. Zelfs op driekwart van de duur van het spel komen er nog nieuwe technieken bij, die zorgen voor extra sterke aanvallen of grotere combo’s. Want daar draait het gevechtssysteem van Tales of Vesperia vooral om: het maken van zo lang mogelijke combo’s. Dit komt in de praktijk neer op domweg flink wat buttonbashen en het op de juiste momenten timen van aanvallen, maar desalniettemin werkt de methode goed bij de meeste tegenstanders. De leaderboards liegen niet – combo’s van tienduizenden hits zijn mogelijk. Er zijn bij bossbattles speciale achievements die je haalt door een bepaalde (soms zeer moeilijke) handeling uit te voeren, bijvoorbeeld ‘haal de vijand onderuit terwijl hij op zijn achterpoten staat’. Gelukkig bieden deze missies nog wat uitdaging, want de game is over het algemeen te makkelijk op Normal-modus. Ervaren rpg-spelers kunnen daarom beter het spel op Hard spelen.

Zoals bij meer RPG’s begint het verhaal van Tales of Vesperia wat traag. In de spelwereld gebruiken mensen Blastia, een magische technologie, voor allerlei doeleinden, zoals een schild die een stad beschermt tegen monsters van buitenaf, of een brandstof van velerlei machines en wapens. De armste wijk van de hoofdstad van het keizerrijk dreigt onder water te komen staan als de kostbare Blastia core van de fontein wordt gestolen. Ex-soldaat Yuri, die in de wijk woont, besluit de dief samen met zijn hond Repede te achtervolgen om zo te voorkomen dat zijn buren dakloos worden. Tijdens zijn reis ontmoet hij verschillende personages die zich bij hem aansluiten. Een overenthousiast kind, een prinses, een geestige nietsnut, een sexy dame en een gehumeurde geleerde – de vergelijkingen zijn heel makkelijk te trekken. Uiteindelijk is het hun taak om de wereld te redden – het standaard RPG-verhaal.
Oppervlakkig als het is, na zo’n tien uur te hebben gespeeld volgen de gebeurtenissen elkaar steeds sneller op en komen er meer problemen bij, die tot interessante verwikkelingen leiden. De personages worden meer belicht, dankzij de bekende ‘skits’: korte, humoristische gesprekken tussen party members. Anders is ook dat de personages niet hetzelfde doel hebben, maar elk hun eigen redenen hebben om met Yuri mee te reizen. Daarom komt het ook regelmatig voor dat party members een tijdje verdwijnen of zich opsplitsen zodra een nieuwe stad is bereikt. Tegen het einde van het spel streven de personages gezamenlijk één doel na, wat het helaas een stuk saaier maakt.

Echte uitdieping blijft achterwege in het verhaal, hoewel er wel wat punten zijn die tot nadenken aanzetten. Yuri blijkt een boeiend personage met een flinke dosis sarcasme, heel anders dan de gemiddelde hoofdpersoon van een RPG. Hij ging weg bij het leger omdat hij het niet eens was met hun handelingen. Hij heeft een sterk gevoel voor rechtvaardigheid en aarzelt dan ook niet om iemand te doden om zijn doel te bereiken. Yuri is een moordenaar met een reden, maar lijkt hier wel nog mee te worstelen. Dit maakt hem wat duister, maar zijn goedaardige bedoelingen worden duidelijk belicht. Ook zijn relatie met Flynn, zijn beste vriend en rivaal die nog bij het leger zit, is bijzonder te noemen. Ondanks de vele conflicten wordt Flynn hier niet geportretteerd als de slechterik of degene die de verkeerde keuzes heeft gemaakt, maar als idealistisch persoon die alles op de ‘goede’ manier wilt doen – via het leger en zonder bloedvergieten dus.
Een ander punt is de Blastia. Uit het verhaal komt naar voren dat het gebruik van Blastia slecht is en zal leiden tot de vernietiging van de wereld. Deze oude energiebron zal dus moeten worden vervangen door een nieuwe. De parallellen met de energieproblemen van onze wereld zijn dan vlug gelegd.
Dan is er nog de opmerkelijke keuze voor de eindbaas. Hier is geen slechterik neergezet, maar een vrij neutraal, misschien wat verbitterd karakter die de wereld op een andere manier wilt redden dan Yuri. Het is simpelweg iemand die je moet bevechten omdat hij andere ideeën heeft, niet omdat hij egoïstisch is, gedreven wordt door waanzin of is misleid.
Tales of Vesperia is door deze punten wat volwassener, maar er is te weinig om het echt origineel te noemen. Verhaaltechnisch zit het zeker wat beter in elkaar dan Symphonia en weet het meer te boeien, maar dit komt vooral door de grappige personages.

Naast de grote mainquest zijn er nog een heleboel sidequests te doen die de duur van het spel aanzienlijk verlengen. Wie er de tijd voor neemt wordt dan ook beloond met achievements. Zo zijn er achievements voor een volledige kaart, Item Book of Monster Book en het verzamelen van alle Titles, wat allemaal niet in één playthrough zal kunnen. De PlayStation 3-versie zal nog meer extraatjes bevatten zoals nieuwe partymembers en extra dungeons.

Waarom een werkende formule wijzigen, moeten de makers hebben gedacht. Op bijna alle vlakken is Vesperia gewoon een verbeterde versie van Symphonia. De game doet veel dingen uitstekend, maar heeft gebrek aan originaliteit. Liefhebbers van de Tales-franchise kunnen nog een punt bij het cijfer optellen, want voor echte fans is deze titel een must.

8.6/10